Το κτίριο στην οδό Παρασκευοπούλου 3 - Ορφανοτροφείο ‘’Κάρολου Αλλατίνι’’..

Το Ορφανοτροφείο ‘’Κάρολου Αλλατίνι’’, βρίσκεται στον αριθμό 3 της οδού Παρασκευοπούλου και είναι το μοναδικό κτίριο εκείνης της εποχής που σώζεται μέχρι και σήμερα στις πλευρές της οδού Παρασκευοπούλου (πρώην Κερίμ Εφέντη). Χτίστηκε πριν το 1896 από άγνωστο μέχρι στιγμής αρχιτέκτονα και δυστυχώς σήμερα είναι τελείως εγκαταλελειμμένο.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Στο πίσω μέρος της αυλής, στην οδό Βυζαντίου και Σπάρτης, υπήρχαν δύο κτίρια και ένα κατάστημα. Η αρχιτεκτονική του κτιρίου, οι προσβάσεις της αυλής σε σχέση με την κατοικία και το κατάστημα, φανερώνουν το είδος της σχέσης κατοικίας- εργασίας στα τέλη του 19ου αιώνα.

Το κτίριο έχει 2 ορόφους, είναι τοποθετημένο στην ΝΑ πλευρά του οικοπέδου στην οδό Παρασκευοπούλου και διαιρείται σε βάση, κορμό και επίστεψη. Χαρακτηριστική είναι η μορφολογική διαφοροποίηση που εμφανίζει ανάμεσα στην ανατολική και δυτική πλευρά του, συνθέτοντας ωστόσο ένα συμμετρικό σύστημα οργάνωσης. Στην ανατολική πλευρά χαρακτηριστικά είναι τα δύο σαχνίσια  που ξεπροβάλουν με χάρη από τους ορόφους, πάνω σε περίτεχνα φουρούσια από σίδερο. Η όψη αυτή θυμίζει έντονα κτίρια της λαϊκής αρχιτεκτονικής, που συναντάμε κυρίως στην εντός των τοιχών πόλη, αλλά και σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, καθώς και στα παράλια της Μικράς Ασίας. Αντίθετα, στη δυτική πλευρά του κτιρίου, συναντάμε τα χαρακτηριστικά στοιχεία των επαύλεων της περιοχής. Κυριαρχεί η μεγάλη μαρμάρινη σκάλα με τον σκεπαστό εξώστη, καθώς και ποικίλα αναγεννησιακά και νεοκλασικά διακοσμητικά στοιχεία.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ιστορία του κτιρίου


Πρώτος ιδιοκτήτης του κτίριου φαίνεται ότι ήταν ο Γιώργος Πρακίτας ο οποίος ήταν παντοπώλης, ενώ το 1900 ιδιοκτήτριες γίνονται οι τρεις αδέρφες του Ελένη, Αναστασία και Χρυσή του Αθανασίου Πρακίτα. Σύμφωνα με το ιστορικό αρχείο Μακεδονίας, το 1903 το κτίριο αγοράστηκε από τον Δεμπρελή Αβδουραχμάν Χατζή Μπεκήρ, που ήταν Σέρβος υπήκοος. Το 1917, με την μετεστέγαση του Ισραηλιτικού ορφανοτροφείου ‘’Κάρολου Αλλατίνι’’, ενός από τα σημαντικότερα ιδρύματα της Ισραηλιτικής κοινότητας, μετατρέπεται σε σχολείο. Το 1929, το κτίριο αγοράστηκε από την Ισραηλιτική κοινότητα από την Μπεμπέ Χανούμ, χοίρα του Δεμπρελή, που είχε ήδη εγκατασταθεί στην Κωνσταντινούπολη μαζί με τα παιδιά της.  Η λειτουργία του ορφανοτροφείου συνεχίστηκε μέχρι το 1943 όταν οι Γερμανοί εκτόπισαν τους τελευταίους τρόφιμους, 50 ορφανά και 6 άτομα προσωπικό, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ΄Αουσβιτς και Μπίργκεναου. Το 1945 στέγασε άπορα μέλη Ισραηλιτικών οικογενειών που σώθηκαν από το ολοκαύτωμα. Το 1972 εγκαταστάθηκε εκεί το 11ο σχολείο ενώ την ίδια χρονιά περιήλθε στην ιδιοκτησία του Ανδρέα Παράσχου.

Το κτίριο εγκαταλείφθηκε από το σχολείο μετά τον σεισμό του 1978 για λόγους ασφαλείας και από τότε παραμένει αναξιοποίητο και δυστυχώς σε πολύ κακή κατάσταση.

 

***Για το κείμενο αυτό χρησιμοποιήσαμε στοιχεία από το βιβλίο ‘’Νεώτερα Μνημεία της Θεσσαλονίκης’’, Υπουργείο Πολιτισμού και Βόρειας Ελλάδας, Θεσσαλονίκη 1985 – 1986.